Helemaal gewend in Chiang Mai

Lieve allemaal,

Dag 1 van week 3 zit er alweer op. Vorige week kon ik het ook al goed merken, ik ben nu helemaal ingeburgerd op het project. Iedereen kent je en zodra je het terrein oploopt ‘s morgens hoor je van alle kanten: “Sawadee Ka’, en ‘How are you, I’m fine thank you’. Meestal in 1 adem. Het is leuk om die blije gezichten te zien als je aankomt. De lessen beginnen ook iets meer structuur te krijgen en onze studentes brengen hun bevindingen graag in praktijk. Vandaag hebben we een lesje aardrijkskunde geven (moet toch echt wel als sociaal geograaf) door middel van een zelfgemaakte wereldkaart. De meeste moeders willen graag Holland komen bezoeken, hoe zou dat nou komen?:D

Zoals ik al eerder schreef wonen er ook een aantal mannen op het Wildflowerhome. Zij zijn (politiek) vluchtelingen uit Vietnam, en dragen op het project zorg voor de bouwwerkzaamheden. Nu mogen wij ook niet vragen naar hun verleden maar vandaag begonnen twee van onze studenten over hun verleden in Vietnam. Zij probeerden in hun gebrekkige Engels uit te leggen waarom ze niet terug kunnen keren naar Vietnam. Een van hen was journalist geweest en heeft zich kritisch uitgelaten over de huidige (communistische) overheid. De ander komt uit een christelijke bevolkingsgroep die in Vietnam gezien wordt als een etnische minderheid. Deze groepen worden onderdrukt in Vietnam, onder andere door er voor te zorgen dat deze bevolkingsgroepen niet kunnen leren lezen of schrijven. Zij leven veelal in de bergen en worden afgeschermd van de buitenwereld omdat de overheid geen voorzieningen wil aanbrengen zoals electriciteit, water en er zijn geen ziekenhuizen of scholen. Zijn familie probeerde een uitweg te vinden, twee van zijn broers zijn daarbij levenslang opgesloten. Uiteindelijk heeft hij via Cambodia kunnen vluchten naar Thailand. Nu is hij een zeer goed gemotiveerde en vrolijke student waar wij tijdens de les veel lol mee hebben. Naast onze lessen Engels krijgen de meesten Vietnamese mannen ook Thaise les in schrijf- en spreekvaardigheid. De meeste van hen hebben een vergelijkbaar verhaal, anderen ook heftiger. Sommige hebben hun gezin moeten achterlaten en vinden het best pijnlijk om de andere kinderen op het project rond te zien lopen. Toch stralen ze allemaal, net als de moeders en grijpt iedereen de kans aan die ze gekregen hebben. De motivatie van die mensen op het project, zal ik mijn leven lang onthouden. Komende donderdag vertrekken ook 2 van onze studentes. Zij zijn dan een aantal maanden op het Wildflowerhome geweest en klaar om voor zich zelf te gaan zorgen. Beide gaan werken in Chiang Mai, en zijn vastbesloten hun eigen geld te verdienen zodat ze zelf voor hun kind kunnen gaan zorgen. Daarnaast is er ook een nieuwe moeder aangekomen op het project, een meisje van 14. Haar baby is drie maanden. Ze is de jongste op het project momenteel, en ik vind het nog steeds een gek gezicht. Ze zou zo bij de oudere kinderen kunnen horen, maar is al moeder. Ook voor haar geldt: een vrolijke meid en zo trots als een pauw op haar kind. Helaas staat ze er wel alleen voor, en daarom ben ik blij dat ze nu bij het Wildflowerhome terecht gekomen is! Afgelopen donderdag hadden we de kids meegenomen naar het zwembad, en dat was een groot feest. Geen van allen kunnen ze zwemmen, dus bleven we in het pierenbadje. Maaike en ik willen graag nog een dagje uit organiseren met de moeders en de kinderen in onze laatste week. Hopelijk gaat dat lukken!

Naast alle indrukken en belevenissen op het project was er afgelopen weekend ook genoeg tijd voor ontspanning. Van Chiang Mai zelf had ik nog weinig gezien, onze wijk kennen we inmiddels op ons duimpje maar de stad moest nog ontdekt worden. Zaterdag hebben Maaike en ik een fiets gehuurd en zijn per fiets de stad gaan verkennen. Het was even wennen aan het links rijden, tussen alle scooters, tuktuk’s, songtaew’s en auto’s maar we zijn natuurlijk als Nederlander geboren op een fiets dus het ging super. Naast alle must-see tempels zijn we in een schattig parkje ook gezwicht voor onze eerste Thaise massage. Heerlijk op het moment zelf, de dag erna rugpijn. Maar dat schijnt normaal te zijn.. Achteraf hoorde we dat het de beste massages van de stad zijn dus dat geloven we dan maar! Chiang Mai zit boordevol leuke straatjes, restaurantjes en marktjes. Zondag was het tijd voor de meest bijzondere tempel van Chiang Mai: de Wat Doi Suthep. Deze tempel ligt op een berg buiten de stad en is een grote toeristische trekpleister. We gingen vroeg op pad, maar helaas zag het er toch al zwart van de toeristen. De klim omhoog was het echter wel waard, de mooiste tempel die ik tot nu toe heb gezien! (en ik heb toch al aardig wat tempels gezien in 2 weken). Vandaag al begonnen aan week 3, wat vliegt de tijd. In ons huis is het inmiddels stil geworden, de meiden uit Nieuw-Zeeland zijn vertrokken. Jammer, want we waren een leuke groep met z’n zessen. Maar er staan ook weer veel leuke dingen op de planning voor deze week: we gaan op het project de bananenloempia’s maken en een middagje schminken met de kids. Komend weekend gaan Maaike en ik samen naar Pai. (dus Martien volgende week foto’s om te vergelijken met 20 jaar geleden..) Daar heb ik veel zin in!

Zoals ik uit alle leuke reacties heb begrepen vind er op 14 juni een middagje-voetbal-kijken-en-bananenloempia’s-eten plaats bij mijn ouders thuis. Ik kijk er al naar uit!

Schijnt het zonnetje nog in Nederland? Hier verdwijnt hij steeds, vanmiddag was er zelf een verschrikkelijke onweersbui inclusief hagelstenen. Had toch niet gedacht dat ik die zou zien in Thailand. Koud is het hier nooit gelukkig!

Warme groetjes en tot de volgende update!!

Liefs Suus