Het Wildflowerhome!

 Hoi allemaal,

Mijn eerste dagen op het Wildflowerhome zijn voorbij gevlogen! Het is echt een super project waar ik graag meer over wil vertellen op m’n weblog! Het Wildflowerhome heeft niets met flowers te maken, zoals de naam doet vermoeden maar enkel met de opvang van alleenstaande moeders en hun kinderen.

Er wonen momenteel ongeveer 14 vrouwen met hun kinderen. De meeste vrouwen zijn nog erg jong, de jongste is 15, de rest is rond de 20 jaar. Het grootste gedeelte van deze vrouwen komen uit de bergvolkeren, die rondom Chiang Mai leven, vaak zijn zij ongewenst zwanger geraakt door verkrachting en daarom verstoten uit hun dorp. Sommige vrouwen komen uit Laos of Vietnam, en hebben een vergelijkbaar verleden. Op het Wildflowerhome kunnen ze leren om zelfstandig te worden en voor zichzelf en hun kind te gaan zorgen. De meeste vrouwen weten enkel hoe het is om in de landbouw te werken en het Wildflowerhome is dan ook gelegen tussen de rijstvelden naast een dorpje buiten Chiang Mai. Op het project is alles self-made. Van de huisjes tot het zeepsop. Alle groente en fruit verbouwen ze zelf, zodat er werk is voor de vrouwen en er geen geld uitgegeven hoeft worden aan het kopen van eten in de stad. Daarnaast zijn ze inmiddels begonnen met het bouwen van een groter gebouw, de bakstenen daarvoor maken zij zelf van gedroogde modder. (hoe precies is me nog niet helemaal duidelijk). Naast de vrouwen werken ook enkele mannen op het project, zij doen de bouwwerkzaamheden. Hoe het met hun verleden zit weet ik niet precies, maar de meeste komen uit Laos en Vietnam.

In de ochtend help ik mee op de dagopvang van de kinderen. De meeste kinderen zijn tussen de 0 en 4 jaar, maar vanwege de zomervakantie zijn nu ook de oudere kinderen (5-9 jaar) aanwezig op het project. De kids zijn stuk voor stuk super schattig en willen van alles met je doen. Vandaag had ik mijn nederlandse kleurplaten (met molens en koeien) meegebracht en die vielen goed in de smaak. Zie de foto’s voor het resultaat!

In de middag geef ik samen met Maaike Engelse les aan drie verschillende groepen. De eerste les is aan twee mannen uit Laos en Vietnam, waarvan het niveau zeer laag is. Ze hebben net het alfabet geleerd en kunnen tot 10 tellen. Maar het is heel leuk om ze wat woordjes en zinnen te leren, ze zijn super gemotiveerd en enthousiast. Daarna hebben we een les met drie vrouwen die ongeveer op datzelfde niveau zitten, die les is om onduidelijk redenen nog niet vaak doorgegaan. In onze laatste les zitten ook twee vrouwen met een wat hoger niveau, naast hun werkzaamheden op het project en de zorg voor de kinderen volgen zij de avondschool omdat ze graag willen gaan studeren. Zij zijn al helemaal super gemotiveerd. Een gesprekje voeren lukt met deze meiden al aardig, maar de schrijfvaardigheid is nog erg slecht. We oefenen dus vooral met schrijven tot nu toe. Het zijn hele lieve meiden die je na elke les uitvoerig bedanken en het jammer vinden als het afgelopen is. Nou, zo zat ik er vroeger niet bij in de Engelse les! Wel lastig is soms dat je weinig met de verleden tijd kan doen, de projectleiders hebben ons gevraagd zo min mogelijk naar hun verleden te vragen, tenzij de vrouwen er zelf over beginnnen. Gek is het wel, dat je tegenover een leeftijdsgenootje zit, of nog jonger, die al zoveel meegemaakt hebben en eigenlijk alleen maar willen wat ik al heb gedaan: een studie volgen.

Lunchen doen we ook op het project, en dat komt ook van eigen bodem. Nu is dat niet echt iets om over naar huis te schrijven, ik doe het toch. Wij vinden het net konijnenvoer. Het is meestal rijst met groenten en wat kruiden, maar geen saus of vlees. Wel erg gezond natuurlijk, maar niet echt smakelijk. En zij eten dat ook als ontbijt en avondeten… Ben blij dat wij dan gewoon weer in de stad kunnen eten. De weg naar en van het project is ook een hele belevenis. Omdat het buiten de stad ligt gaan wij er naar toe met een songtaew (soort pickup met zitplaatsen, werkt als een bus). Deze heeft echter geen vaste vertrektijden dus smorgens lopen wij naar de weg en hopen we dat er snel een komt. Vanochtend was het vijf minuten wachten, gister 45 minuten. Vaak neemt de chauffeur ook nog een handeltje mee in zijn busje die hij dan ergens af moet leven. Zo kwamen we gisteren terecht op een markt in een dorpje waar hij een zak met levende vissen moest afleveren, die tussen ons in had gezeten.

Van Chiang Mai zelf heb ik nog maar weinig gezien, het wijkje waar wij in zitten inmiddels al wel aardig verkend. Je kunt er heerlijk eten, geen toerist te zien dus we zitten gezellig tussen de locals. Dit weekend is het tijd om meer te gaan zien en doen! Zo gaan we met de hele groep de jungle in en staat de Thaise kookcursus op het programma! Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar dan wordt het wel een erg langdradig verhaal. Bedankt allemaal voor jullie berichtjes! Schijnt het zonnetje inmiddels al in Nederland? Hier weinig zon gezien nog, veel smog en in dit seizoen (hete seizoen) verbranden de boeren hun land, waardoor er veel rook ontstaat. Maar verder is het hier heerlijk!

En om nog wat vragen te beantwoorden:

@ Jelle: De scooters die mij voorbij rijden doen het inderdaad wel altijd, maar er zijn hier bijna net  zoveel garages als temples dus ik denk dat ze regelmatig wel iets aan te klussen valt!

@ Jap: nog geen varkenskop geprobeerd..

@ Jon: van de rode demonstraties heb ik tot nu toe weinig gemerkt. HEt meeste wat ik weet is via het nieuws uit Nederland bij mij terecht gekomen. Hier zijn er alleen protesten op het treinstation van Chiang Mai voor zover ik weet. Ik ben er 2x langs gekomen en toen waren er idd demonstranten in het rood, ‘s avonds kun je de speakers vanaf daar horen maar dat is in het Thais dus versta er weinig van;) Bij navraag bij onze Thaise projectleiders wilden zij enkel kwijt dat we nu vooral niet naar Bangkok moesten gaan!

Liefs Suus